Antarctica

Eindelijk, de dag van onze expeditie is aangebroken! We zijn allebei een tikkeltje nerveus en hopen dat alles goed geregeld is. In de procedure van het expeditiebedrijf staat dat we allerlei documenten zouden moeten ontvangen, maar die hebben wij nooit gehad. Van de tour operator begrepen we dat we niet alle documenten krijgen, omdat wij tegen een hoog kortingstarief hebben geboekt, wat betekent dat we vooraf iets minder extra’s krijgen. Maar goed, het is allemaal niet heel erg officieel bevestigd.

Omdat we pas ’s middags aan boord kunnen gaan we eerst naar het maritiem- en gevangenismuseum in Ushuaia. Het is een verrassend leuk museum, waar ook Nederland regelmatig aan bod komt op het gebied van scheepvaart en ontdekkingsreizen.

Daarna gaan we lunchen en doen we wat laatste boodschappen. Dan is het tijd om onze tassen te pakken en naar de haven te lopen. Nu is het afwachten of we goed en wel de boot op kunnen. We moeten eerst de bus in en die brengt ons naar de pier en het schip. Maar we hebben ons nog steeds nergens hoeven registreren. Dan staan we met de bus voor het schip en krijgen we een kort welkomstwoord van expeditieleider Shane. Dan mogen we de bus uit en het schip op. Er staat een haag van personeel om ons welkom te heten en om ons de goede kant op te leiden. Dan moeten we inchecken en gelukkig zijn onze badges snel gevonden. Mooi, geen problemen met de reservering! We waren er stiekem toch een beetje bang voor.

We worden naar onze cabine gebracht en komen uit bij een kamer met stapelbed en een eigen badkamer. Dikke prima! We hadden het een stuk kleiner verwacht (al is de kamer zeker niet groot). Na onze spullen te hebben gedropt gaan we naar de welkomstreceptie. Er staan wat taartjes en koeken klaar en we krijgen wat te drinken aangeboden. Het is heerlijk weer, dus de receptie wordt buiten gehouden. Daarna volgen wat verplichte veiligheidsbriefings en doen we een ‘lifeboat drill’ en dan gaan we op weg!

We moeten eerst de Drake Passage overvaren, wat zo’n 2 dagen duurt. Een berucht stuk zee, waar water onderlangs het Zuid-Amerikaanse continent wordt geperst. Soms met hoge golven als gevolg! Er zijn 2 mogelijke scenario’s: De ‘Drake shake’ (ruig water) of de ‘Drake lake’ (kalm water). Tijdens de overgang lijken we geluk te hebben en is het laatste scenario van toepassing.

De eerste avond begint met een buffetdiner en we mogen niet klagen. Salades, vlees, vis en tig andere lekkere dingen! We eten niet teveel, omdat dit kan bijdragen aan het krijgen van zeeziekte. Daarna gaan we wat kleding ophalen voor de verschillende expedities. We krijgen een dikke parka en een stel waterdichte laarzen.

De meeste vrije tijd die we hebben proberen we buiten door te brengen. Op het dek kunnen we goed vogels (en mogelijk walvissen) spotten. We merken dat het buiten snel kouder wordt naarmate we verder naar het zuiden gaan.

De volgende dag hebben we een aantal informatieve praatjes over Antarctica en de vogels die er kunnen voorkomen, maar ook over de geschiedenis en ontdekking van het continent.

Op dag 2 passeren we de ‘Antarctic convergence’, een gebied waar in het noorden warmer water is, en ten zuiden van de convergence kouder water. We krijgen nog een grafiek te zien, waarbij de watertemperatuur binnen enkele zeemijlen van 4 graden naar 1 graad daalt. We komen nu dus echt in Antarctische wateren! Tijdens deze dag lopen we vooral buiten rond en proberen we vogels te spotten. Er komen niet veel andere vogels voorbij, maar we zien wel een gigantische albatros. Helaas hebben we geen walvissen gezien, ondanks dat er wel een aantal waren gespot door anderen.

Dag 3 brengen we weer door op het dek. Er was ’s ochtends een walvis die naast het schip was blijven zwemmen. Maar toen sliepen we nog, dus we balen van onze gemist kans. We brengen daarom wat meer tijd door op de brug van het schip (deze is vrij toegankelijk) om van daaruit met verrekijkers naar walvissen te zoeken. Met een beetje geluk weten we er een paar te spotten, maar ze zijn ver weg en met het blote oog nauwelijks te zien. Het is natuurlijk beter dan niets gezien te hebben! Als we later naar het achterdek lopen is deze bijna helemaal verlaten. We staan er nog geen minuut en op 30 meter van het schip verschijnt ineens een bultrug. Binnen een paar seconden duikt de walvis weer weg en zwiept nog even met zijn staart voordat hij verdwijnt. Wauw!

Die middag gaan we voor het eerst op expeditie. Het blijkt een extraatje te zijn, omdat we door de voorspoedige heenreis sneller zijn gearriveerd dan verwacht. Met zodiacs, flinke rubberboten, gaan we in groepen van 10 van de boot af om aan land te gaan. We zijn inmiddels bij de Zuidelijke Shetland Eilanden. Ondanks de vele sneeuw die er ligt is het er nog best wel rotsachtig, met grote bergen en kliffen. We gaan aan land om een aantal pinguïn-kolonies te bezoeken. Al gauw blijken er duizenden pinguïns op het eiland te zitten, die wij tot op een paar meter afstand kunnen benaderen. Ongelooflijk! Ondanks dat ze een beetje bang zijn voor de grote groep toeristen van zo’n 100 man durven ze zich af en toe even te showen. Of ze ploeteren door de sneeuw tussen de mensen door naar een andere kolonie. We zien hier vooral ‘chinstrap’ en ‘gentoo’ pinguïns. De aanzienlijk grotere koning- en keizerpinguïns komen helaas niet voor op het noorden van het continent. Maar het is een indrukwekkende eerste ervaring.

Van tevoren kon je je opgeven voor extra activiteiten, zoals kayakken en klimmen. Helaas zat alles al vol toen wij boekten. Alleen komen we er nu achter dat de mensen die een activiteit doen een zodiac cruise of landing moeten overslaan. Een flinke groep mensen heeft de pinguïns dus niet van zo dichtbij gezien! Je betaalt zo een paar honderd dollar voor die activiteiten, dus achteraf gezien hebben we er geen spijt van dat we geen extra’s hebben kunnen bijboeken.

Door de kalme zee hebben we allebei geen last gehad van zeeziekte. Al is het tijdens nacht #2 wel raak voor Martijn. Hij is ’s nachts een heel klein beetje misselijk en gaat er even uit om naar de wc te gaan. Maar op het moment dat hij rechtop gaat zitten komt zijn maaginhoud ook omhoog. Hij springt in één keer uit het bovenste stapelbed en komt met een dreun op de grond neer en hij sprint naar de wc. Karyn schrikt verbaasd wakker. Of het zeeziekte was of teveel wijn tijdens het avondeten weten we niet, maar de komende dag is het verteringsstelsel van Martijn van slag. Al is het wel bij één keer overgeven gebleven.

De volgende ochtend staat er een zodiaccruise op het programma, waarbij we langs besneeuwde bergen en gletsjers en ijsschotsen varen. Tijdens de middagexcursie gaan we cruisen en aan land. We gaan eerst cruisen en spotten de nodige vogels. Daarna gaan we aan land. Hier zetten we voor het eerst voet op het vasteland van Antarctica. We gaan op de foto met een doek waar de kaart van Antarctica op staat om het allemaal formeel vast te leggen. Daarna klimmen we langs een besneeuwde helling omhoog naar een uitzichtspunt, waar we over het land, de gletsjers en de zee uit kunnen kijken. Het is grauw en grijs, wat een mooi contrast oplevert met de witte sneeuw. Op het land stond ook een Argentijns onderzoeksstation, maar deze was op dit moment niet bemand.

De volgende dag is het verteringsstelsel van Martijn nog steeds van slag en hij besluit de ochtendcruise over te slaan. Gelukkig valt er vanaf het dek van het schip genoeg moois te zien, dus het was geen straf. Daarnaast waren er geen (zeldzame) dieren gespot, wat de teleurstelling van het niet mee kunnen op de cruise beperkte. Karyn had de camera meegenomen, dus Martijn kon alle bezochte locaties later terugkijken.

Die middag staat er geen excursie op de planning, maar we worden wel verrast door een groep orka’s. 2 groepen van 3-4 orka’s zwemmen om het schip heen en een paar duiken er zelfs onderdoor. Ze onderzoeken het schip echt en komen zeer dichtbij. We worden met z’n allen naar buiten geroepen en met verrekijkers en camera’s volgt iedereen de beesten. We horen de nodige ‘Ooh!’s en ‘Aah!’s en rennen van de ene naar de andere kant van het schip om de orka’s te volgen. Uiteindelijk blijven ze ruim een kwartier om het schip heen hangen, waarna hun aandacht verslapt en ze er weer vandoor gaan. Die middag varen we nog een heel stuk door en dan is het tijd voor de ‘Polar plunge’, een duik in het koude water van Antarctica. Samen met 108 andere passagiers springt Martijn in het ijskoude water. Het water was -1,5 graad Celsius. Het was nog (net) vloeibaar, omdat het water hier pas bij -1,8 graad Celsius bevriest. Iedereen die het water in wilde kreeg een grote kabel om zijn middel. En ook stond er een defibrillator klaar voor het geval er iets mis zou gaan. Dat zorgde wel voor de nodige spanning, want van tevoren stond iedereen nerveus in de ‘mud room’ te wachten. Veel mensen schreeuwden het uit toen ze het water in sprongen, maar bij anderen viel het mee. Er waren de nodige bejaarde bikkels die zonder moeite het water weer uitklommen, maar er zaten er ook een paar tussen waarvan je dacht dat ze zo van hun stokje konden gaan. Martijn vind de kou meevallen en zwemt zelfs een klein stukje. Bij het uitkomen van het water krijgt iedereen een shotje whisky of wodka aangeboden en een paar minuten na het uitkomen van het water staat Martijn warm en al in de cabine. Een warme douche is zelfs niet meer nodig.

De dag erop gaan we weer op zodiaccruise en we krijgen uitleg over gletsjers en wind. We weten nog een zeeolifant te spotten die rustig in het water ligt. Het gigantische beest (al bleek het een jong mannetje te zijn) kijkt ons met grote zwarte kraalogen aan, maar lijkt zich niet te storen aan onze aanwezigheid.

Die middag doen we nog een zodiaccruise, maar deze valt wat tegen. Ondanks prachtig uitzicht over een dichtgevroren baai moeten we lang wachten op een ‘driver switch’. De 2 gidsen die de zodiacs besturen moeten van boot wisselen, omdat zij een groep skiërs moeten ophalen. Alleen kan de aflossing ons niet vinden, waardoor we 30-45 min. in hetzelfde gebied blijven wachten. Als ze ons gevonden hebben is de tijd zo goed als op en dus worden we alvast teruggebracht.

Op de laatste excursiedag bezoeken we Deception Island, waar diverse oude gebouwen staan en waar ook de nodige wegrottende bootjes liggen. Deze plek werd vroeger gebruikt door walvisvaarders om de walvissen te verwerken. Hier lagen grote fabrieksschepen waar ze verwerkt werden. Nu staan er enkel nog wat vergane huizen en grote ketels en opslagtanks. Het voegt wel een mooi stukje geschiedenis toe aan de expeditie, als aanvulling op de dieren en uitzichten. Daarnaast worden we nog verrast met wat dieren. Een aantal vogels komt zeer dichtbij en ook ligt er aan de rand van het strand nog een gigantische ‘Weddell’ zeehond. Op een ijsschots in zee zien we nog 2 ‘Crabeater’ zeehonden.

Onze laatste excursie is op Half-Moon Island, wat vernoemt is naar de vorm van de baai. De coördinatie gaat er een tikkeltje chaotisch aan toe, maar uiteindelijk doen we een cruise en landing. De cruise is prima en hebben mooi uitzicht op besneeuwde bergen waar het licht van de ondergaande zon op valt. Daarna gaan we aan land om met sneeuwschoenen te lopen. Met dit extra gereedschap onder onze voeten ploeteren we door de hoge sneeuw. Leuk voor de afwisseling om dit nog te hebben gedaan! Het uitzicht tijdens het lopen is geweldig en ook zien we wolken in de gekste vormen. Als terugkomen bij het landingspunt voor de zodiacs zien we in de verte een wolk richting het schip drijven. Het bleek een grote mistbank te zijn en binnen een paar minuten verdwijnt het schip volledig uit het oog. Uh oh, kunnen we nog wel normaal terugkomen? Het antwoord blijkt gelukkig ‘ja’ te zijn en een gids vaart ons door de dichte mist naar de Ocean Endeavor.

Dan begint de terugtocht naar Ushuaia. Erg jammer dat we deze prachtige omgeving gaan verlaten. We hadden graag nog een paar dagen wilde dieren gespot, maar het is niet anders.

Helaas is de Drake Passage op de terugweg wat wilder. Volgens de gidsen is het nog steeds een zeer milde variant van dit stuk zee, maar voor ons zijn golven van 5 meter best hoog. Tijdens het eten heb je het idee dat je een bord leeg moet eten terwijl je in een achtbaan zit waarbij je omhoog en omlaag gaat. We krijgen allebei last van onze maag en proberen dit op te lossen door in de cabine te gaan liggen of juist door op het dek rond te lopen. We zien nog een paar walvissen in de verte, maar beter dan dat wordt het niet op de eerste dag van de terugreis.

Op de 2e dag van de terugreis is de zee weer kalm en we brengen veel tijd door op het dek. We bezoeken nog wat praatjes van gidsen en brengen wat tijd door op de brug en het achterdek om dieren te spotten. We zien een lading albatrossen, waar we al op hoopten. Op de heenweg hadden we namelijk maar 1 albatros (wel de grootste soort, met een spanwijdte van 3,5 meter) gezien.

En we krijgen nog een mooie kers op de taart. Wanneer we met gids Jimmy op de brug staan ziet hij ineens een zwart vlekje in het water. Martijn staat buiten en wordt door Karyn naar binnen geroepen. We zijn net op tijd om het vlekje te identificeren, naarmate deze dichter bij het schip komt. Het blijkt een (verdwaalde?) koningspinguïn te zijn! Die blijkt zeer zeldzaam te zijn om hier te spotten. Wanneer we het dier allebei goed genoeg in ons vizier hebben om te kunnen identificeren duikt hij onder en zien we ‘m niet meer terug. Wauw, hebben wij nog even geluk gehad! Onze eerste verwachting bij de trip was dat we misschien koning- en keizerpinguïns konden zien, maar dat ze zeldzaam waren. Alleen blijkt het later zo te zijn dat we volledig in het verkeerde gebied zitten en dat het zo goed als onmogelijk is om ze te spotten. Deze pinguïns zitten in het zuiden van de Zuidpool, terwijl wij rond het noorden zitten. Ook bleek het niet het walvisseizoen te zijn. We hadden ons er al op voorbereid weinig wilde dieren te zien, hoe jammer we dat ook zouden vinden. Maar nu zitten we daar op de boot en hebben we een lading pinguïns, zeehonden, orka’s en walvissen gezien! Wat hebben wij weer stinkend veel geluk!

Antarctica was fantastisch en het is ook de waardige en grootse finale van onze reis geweest waar we op gehoopt hadden. Het was een luxe cruise, maar het op expeditie gaan met de zodiacs en het urenlang staren naar de zee om dieren te spotten was zo gaaf! Een geweldige combinatie van comfort en avontuur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.