El Calafate en El Chaltén

Vanuit Puerto Natales gaan we met de bus naar Elkaar Calafate in Argentinië. We worden door de eigenaar van het hostel naar het busstation gebracht en we vertrekken op tijd met de bus. Het zou een kort ritje moeten zijn, maar het kost de nodige tijd omdat we met de grote groep mensen uit de bus door piepkleine grenskantoortjes moeten. Ook blijkt de aankomsttijd op het ticket niet te kloppen. In plaats van om half 1 komen we om half 5 aan in de stromende regen. We besluiten te gaan lopen en doen onze regenkleding aan. Helaas zijn er onderweg veel plassen, waardoor we al na 5 minuten met doorweekte sokken rondlopen. En als we aankomen bij het hostel blijkt er een foutje te zijn gemaakt. De privékamer die we hadden geboekt blijkt niet meer beschikbaar te zijn (als ie überhaupt al bestaat). We krijgen een goedkopere kamer aangeboden. Maar deze is piepklein en onze indruk van het hostel en het personeel is ook niet al te best. Toen we binnenkwamen was er geen personeel beschikbaar en toen we in het bijbehorende restaurant gingen vragen hoe het zat werden we eindelijk geholpen. De 2 personeelsleden die dienst hadden lagen blijkbaar te slapen en de man die ons helpt lijkt half-stoned. Ze informeren bij het hostel naast de deur of zij nog plek hebben en dit blijkt het geval. Deze stond ook op onze voorselectielijst van de hostels in El Calafate, dus de keuze is snel gemaakt. We lopen met onze tassen naar de buren en checken in bij een redelijke en betaalbare kamer.

De volgende dag gaan we informeren naar tours en excursies, alleen blijkt de stroom er in het hele stadje uit te liggen. Als meerdere uren later de stroom het weer doet boeken we een excursie naar de Perito Moreno gletsjer en een busticket naar El Chaltén.

De dag erop worden we rond 8 uur opgehaald en rijden we naar de gletsjer. We gaan eerst met de boot langs de gletsjer varen, waarbij we het gigantische ijsformatie van onderaf kunnen bekijken. Een indrukwekkend gezicht! Een massa ijs van tientallen meters hoog waar met regelmaat stukken vanaf breken die met een harde knal in het water storten. Vervolgens worden we afgezet en gaan we met de bus naar een stelsel van houten flonders waarmee we de gletsjer van een afstandje van bovenaf kunnen bekijken. Het ijs strekt zich tot vele kilometers in de verte uit. Zoiets hebben we nog nooit gezien! Onderweg zijn we constant alert op vallende stukken ijs, maar dit blijkt een hele uitdaging. De gletsjer is een paar kilometer breed en de knal van het vallende ijs hoor je pas een paar seconden nadat het daadwerkelijk gevallen is. Een paar keer zien we vallend ijs, en een keer weten we een groot stuk vallend ijs op video vast te leggen. Wat een geweld! Als je hier in buurt bent is het bezoeken van de gletsjer een must-do. De combinatie van boot en lopen maakte er een geslaagde dagtrip van.

De volgende ochtend gaan we door naar El Chaltén, de ‘trekking capital’ van Argentinië. We wilden eerst een dagtrip doen, maar de mooiste hikes duurden minstens 6-7 uur. Dat wordt anders een beetje krap in onze planning en dan lopen we het risico om helemaal niks te zien. Nu kunnen we dag 1 een korte hike doen, zonder dat we ons er druk om hoeven te maken dat we de bus niet halen. En op dag 2 kunnen we vroeg vertrekken en hebben we voldoende tijd om de bus van 6 uur te halen. We komen er al snel achter dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Ondanks dat we om 8 uur zouden moeten vertrekken gaat de bus te laat weg. Ook maken we nog 2 verplichte stops bij een wegrestaurant en een Informatiecentrum, voordat we het Los Glacieres National Park in kunnen. El Chaltén ligt middenin dit park. Door deze stops komen we pas om half 12 aan. Als we de bus van 6 uur hadden moeten halen was het rennen geweest. Nu kunnen we in Alle rust inchecken bij ons hostel, waarna we kunnen beginnen aan de eerste hike. Onze eerste hike is die naar de Laguna Torre, een meer met uitzicht op de berg Cerro Torre. We komen er later achter dat het model van Martijn zijn backpack naar deze berg vernoemd is, maar dat even terzijde. Het blijkt een verrassend makkelijke hike te zijn, terwijl we ons hadden voorbereid op W-trek taferelen. Dat scheelt! We weten de afstand daarom een stuk sneller af te leggen dan verwacht, al zijn we uiteindelijk pas rond 6 uur weer in het stadje. Onderweg komen we nog een lading Nederlanders tegen die hier met een groepsreis naartoe zijn gekomen. We vertellen trots dat we hier helemaal op eigen houtje naartoe zijn gekomen en gaan dan onze eigen weg weer. Ook vandaag hebben we heerlijk weer en we hebben vanuit het dorp al uitzicht op de spitse bergtoppen. Dat blijkt niet erg gebruikelijk te zijn. Toch worden de uitzichten beter als we dichterbij komen en bij het uitzichtspunt kunnen we vanaf de voet van de berg de bijbehorende vallei in kijken. Ook de wandeling ernaartoe is erg mooi, door een grote vallei met bomen en grasvelden, waarbij je constant de besneeuwde bergen als horizon hebt. Aan het eind van de hike zien we nog een paar condors boven ons langs zweven, waarna we in een kwartiertje naar het stadje lopen om wat te eten.

De volgende dag gaat de wekker op tijd en gaan we snel ontbijten, voordat we richting de Laguna de los Tres lopen. Deze hike zou langer moeten zijn dan die van de dag ervoor en het terrein blijkt ook uitdagender. De uitzichten zijn vandaag weer fantastisch en onze ogen uitkijkend leggen we de route af. Tot aan het laatste uur. We zien in de verte de berg, met daarvoor een steile helling. En op gegeven moment zien we een zigzaggend pad die helling oplopen. Oei, dat wordt pittig! We zijn een dik uur aan het klimmen over een oneven pad met losse stenen en glad grind. Als we eenmaal bij de top van het pad aankomen en de hoek omgaan blijken we nog een stuk verder te moeten klimmen. Gelukkig houden we van een uitdaging, maar het kost wel de nodige moeite om boven te komen. Ook nu is het uitzicht weer fenomenaal. De besneeuwde bergen, met ditmaal een dichtgevroren meer ervoor worden aangevuld met grote meren en een mooie uitgestrekt vallei achter ons.

De weg naar beneden blijkt ook een uitdaging, omdat het een grote glijpartij is door het losse zand en de grindpaden. Maar een uurtje later staan we op minder steil terrein en kunnen we de tocht uitlopen. Al voelen we de vermoeidheid wel als we ruim 7 uur na vertrek aankomen bij het begin van het pad. Deze keer hebben we wel een bus te halen, dus we eten snel een hapje bij een wafelrestaurant (La Waffleria – aanrader!). Karyn gaat voor zoete wafels met chocola en banaan. Martijn gaat voor wafels met paprika en steak en een Patagonisch speciaalbiertje ernaast. Lekkerrr!

De terugreis verloopt zonder problemen, alleen komen we vlak voor het donker aan. Daarom moeten we nog even doorstappen om op tijd bij ons hotel aan te komen. We verblijven bij een ander hotel en zien al gauw dat de buurt eromheen niet zo goed is. Al ziet het hotel er keurig uit als we er aankomen. De laatste dagen brengen we hier lekker relaxt door en we komen er alleen uit om wat te eten. De laatste avond komen we terecht bij een goed restaurant (Isabel), waar ze 2-persoons gerechten serveren in grote stalen ovenschalen. 3 stukken entrecote met gefrituurde aardappelen, groente en pepersaus. Superlekker!

De dag erop vliegen we van El Calafate naar Ushuaia, de meest zuidelijk gelegen stad op aarde. We wilden eerst met de bus gaan, maar dit zou minstens 20 uur duren. Ook zouden we 2-3 keer over moeten stappen. Door te vliegen hadden we een dag over, waardoor we El Chaltén in ons schema konden passen. Achteraf gezien zijn we blij dat we die keuze hebben gemaakt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.