Irkutsk en Listvyanka

Het eerste stuk van de lange treinreis zit erop en we zijn aangekomen in Irkutsk. Op het station worden we opgepikt door Sergei die ons naar Listvyanka brengt. Dit is een stadje op een uur rijden, direct aan het Baikalmeer. Hier verblijven we in een hotel dat op een grote houten bungalow lijkt. Prima kamer, met daarbij elke dag een veelzijdig ontbijt per gast. De dag dat we aankomen lopen we gelijk een flink stuk langs de 4 km lange boulevard en stappen uiteindelijk binnen bij een restaurantje wat er van buiten eigenlijk niet zo denderend uit ziet. Maar bij gebrek aan beter leek het de beste keuze. Gelukkig zag het er van binnen veel beter uit en hebben we er ook zeer goed gegeten. We hadden zelfs 3 keer een hoofdgerecht door een miscommunicatie met de bediening. Maar gelukkig was eten niet duur en ook waren de porties niet erg groot, dus achteraf gezien waren we er blij mee. Daarna zijn we teruggelopen naar het hotel met onze regenponcho’s aan.

De volgende dag hebben we een stuk van de Great Baikal Trail gelopen. Volgens de eigenaresse was het 1 uur en 40 minuten lopen om door het bos, over een grote heuvel, bij het meer uit te komen. Zijzelf deed het in een uur. Diezelfde route konden we dan weer terug lopen. Uiteindelijk waren we 2,5 uur onderweg om bij het meer te komen, ondanks dat we de pas er aardig in hadden. De heuvel bleek toch wat steiler dan gedacht. Halverwege ook nog een regenbui op ons hoofd. De terugweg ging sneller en na zo’n 4 uur kwamen we gesloopt aan bij het hotel. Het was desondanks een prachtige tocht. Omdat we zo gaar waren hebben we besloten om bij het hotel te eten. We kregen een soort van goede bereide daghap (keuze uit kip, varkensvlees of rundvlees) en die ging er uitstekend in.

Een dag later werden we opgehaald en naar Irkutsk gebracht. Daar moesten we om 21.00 de trein naar Ulan Bator halen. We konden onze bagage op het station stallen en de stad in. De stad zag er zeer afgetakeld uit toen we aankwamen op het station en ook toen we richting Listvyanka reden werden we er niet zo blij van. Maar schijn kan bedriegen; Het centrum was een van de meest moderne (en ook westerse) die we zijn tegengekomen. Er was een modern en groot winkelcentrum en er was een straatje vol met goed uitziende restaurantjes. Na het eten zijn we via verschillende parken en de waterkant richting het station gelopen. Daar was het lang wachten voordat onze trein en het perron überhaupt op de borden in de hal kwamen te staan.

Toen we konden instappen zagen we al gauw een paar mensen die we hadden geïdentificeerd als Nederlanders en niet veel later bleek onze hele wagon vol te zitten met Nederlanders. Praktisch iedereen was Nederlands op een mannetje of 8 na. In de vorige trein bleek dit hele gezelschap ook al bij elkaar te hebben gezeten en een aantal mensen klaagden al over een gebrek aan een authentieke ervaring. Wij hadden dus geluk met onze vorige treinreis…

Deze keer zouden we maar 1,5e dag in de trein zitten. Het treinstel waar we in zaten was aanzienlijk moderner dan het vorige. Verder zou deze treinreis vooral in het teken staan van de grensovergang tussen Rusland en Mongolië. Van tevoren hadden we al gehoord dat dit een tijdrovende klus zou zijn en dat klopte ook. Op het laatste Russische station voor de grens, Nauskin, werden onze paspoorten (snel) gecontroleerd en konden we vervolgens de trein uit om 3,5 uur te wachten in de brandende zon. We konden onder een overkapping in de schaduw zitten en we hebben daar een paar andere Nederlanders gesproken. 1 uur voor vertrek mochten we de trein weer in en toen kwam pas de ‘echte’ Russische controle. De paspoorten werden nogmaals, maar veel uitvoeriger gecontroleerd. We moesten aan een vrouw met camera op haar uniform bevestigen dat we geen smokkelwaar hadden en uiteindelijk werd onze hele coupé gecontroleerd op verboden zaken. We hoefden onze tassen nog net niet leeg te halen al moesten we ze wel openen, zodat er een blik in geworpen kon worden. Tenslotte kwam er nog een man met een hond door de trein die controleerde op drugs of explosieven. Hierna konden we vertrekken en gingen we de grens over, al kregen we daar snel een volgende controle. Deze controle was niet zo streng als de Russische, maar onze paspoorten werden ingenomen om gecontroleerd te worden. Dit betekende dat we 1,5 uur lang in de hitte in de trein moesten blijven zitten zonder airco. En de toiletten moesten gedurende het wachten gesloten blijven. Na het zweetfestijn moesten we nog 1,5 uur wachten op het perron voordat we weer verder gingen. In de tussentijd konden we inkopen doen bij de winkeltjes en ook konden we geld pinnen. Al gauw bleek dat we met een aantal Nederlanders de pinautomaat hadden leeggepind, waardoor een paar van de mensen uit de trein geen Mongools geld op kon nemen. Gelukkig voor die mensen accepteerden ze ook Russische roebels bij de meeste winkeltjes. Na vertrek kwamen we via een zeer rumoerige en onrustige nachtrust (druk op het spoor) aan in Ulan Bator.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.