San Pedro de Atacama

Als we aankomen in San Pedro de Atacama moeten we eerst de Chileense immigratie door. Op zich is het niet veel gedoe, maar door de lange rij met mensen voor ons duurt het toch even. Daarnaast worden we er nog uitgepikt bij de bagage-controle. Blijkbaar komt dat door een flesje pisco dat we in Peru hebben gekocht. De douanier haalt het flesje tevoorschijn wat in de vorm van een beeldje met een groot piemeltje is. Hij kan er wel om lachen en laat ons doorgaan.

Na het beleefd te vragen zet de buschauffeur ons af voor de deur van het hostel. Een keurig schoon complex, met prima kamer. Alleen bieden ze geen faciliteiten aan, zoals ontbijt, wassen enz. Gelukkig zit er een kleine buurtwinkel naast het hostel, dus we kunnen eenvoudig aan eten komen. Overige heeft het hostel wel een gemeenschappelijke keuken, wat betekent dat we lekker eitjes kunnen bakken. Ook fabriceren we er de eerste avond zelf wat pasta.

Overdag bezoeken we het centrum en proberen we geld te pinnen. Helaas lijken alle automaten leeg. We betalen de lunch daarom in dollars en worden benadeeld met een zeer negatieve wisselkoers. Later proberen we nogmaals te pinnen bij een automaat waar een rij mensen staat. We stonden hier eerder al in de rij, maar besloten niet langer te willen wachten. Niemand kwam naar buiten met geld, dus het leek groepsgedrag in combinatie met valse hoop te zijn. Als we bij de automaat staan krijgen de mensen naast ons er niks uit, maar wij hebben geluk! Als we weglopen beseffen we dat we een omrekenfoutje hebben gemaakt. We wilden €300 pinnen, maar hebben per ongeluk €30 gepind, met daarbij opgeteld €4 transactiekosten. Oeps! We sluiten weer aan in de rij en pinnen vervolgens het juiste bedrag.

De volgende dag zijn we lui en brengen we het grootste gedeelte van de dag door op de kamer, al boeken we voor de dag erop een tour naar de Valle de la Luna en de Valle de la Muerte. ’s Avonds scoren we een zeer betaalbare daghap bij een klein restaurant en het eten is ook goed. Dat kan ook komen door het feit dat Martijn zijn eten op een Nederlandse maaltijd leek; aardappelpuree, vlees en salade. Toch wat anders dan het vettige vlees met rijst dat we in Peru en Bolivia vooral tegen waren gekomen bij de goedkopere eetgelegenheden.

De tour vertrekt pas halverwege de middag en we gaan met een mannetje of 10 op pad met gids Vladimir. We rijden eerst naar een rotsformatie genaamd Coyote Rock, met een mooi uitzicht over de Atacama woestijn en de nodige steile rotswanden. Daarna rijden we door naar de Valle de la Muerte, was we wat geologische achtergrond krijgen bij het gebied. Ook komen we onderweg nog wat planten tegen, waarbij één klein plantje zelfs de nodige aandacht van de gids trekt. Voordat hij iets uitlegt pakt hij zijn telefoon en begint foto’s te maken. Pas later merken we dat hij dat vaker doet en dat het gewoon zijn enthousiasme is. Na wat meer uitleg over tectonische platen en vulkanen gaan we de vallei in. Via een grote zandduin mogen we naar beneden rennen. We doen snel onze schoenen uit en stormen naar beneden. We komen heelhuids, maar helemaal onder het zand, aan bij onze tourbus, die onderaan de duin stond te wachten. Daarna rijden we naar de Valle de la Luna, waar we eerst een paar grote zoutformaties bezoeken. Eerst denken we dat het een grote rots is, maar als we dichterbij komen zien we het gekristalliseerde en samengeperste zout. We moeten een paar minuten stil zijn en we horen het gekraak van het zout, dat krimpt nu de temperatuur aan het dalen is.

Vervolgens lopen we een stukje door de vallei, waarna we met het busje naar de laatste stop gaan. We lopen een heuvel op en kunnen genieten van de mooie zonsondergang in de vallei, waar het er inderdaad uit ziet als een maanlandschap. We dalen af terwijl het begint te schemeren en uiteindelijk komen we in het donker weer aan in de stad. Onderweg komen we veel fietsers tegen die ook de zonsondergang hadden bekeken. Alleen moeten zij terugfietsen in het donker, zonder verlichting op de fiets. Liever zij dan wij.

De volgende dag doen we een ‘free walking tour’, alleen blijken we de enige Engelssprekende toeristen te zijn. We gaan daarom met z’n tweeën op pad met gids Patrick. Een reizende Australiër die tijdelijk in San Pedro de Atacama woont om wat geld te sparen. Hij lijkt een tikkeltje alternatief met zijn lange dreadlocks, maar het is een aardige gast en hij geeft ons veel nuttige informatie. Zo blijken er veel astrologische observatoria in het gebied te liggen en ook kent hij de nodige mythes en verhalen. De hele tour lopen er een paar honden met ons mee, waarvan er eentje geadopteerd blijkt te zijn door Patrick. Het zijn allemaal straathonden, maar er wordt wel voor ze gezorgd. Dit blijkt te gelden voor heel San Pedro de Atacama, waar het stikt van de straathonden.

Op onze laatste dag bezoeken we het meteorieten museum. We hebben hier goede verhalen over gehoord. Alleen als we er aankomen blijkt het een kleine ronde tent te zijn en we zijn niet onder de indruk. Het is niet duur, dus we gaan gewoon naar binnen. We hebben wat tijd te doden, voordat onze bus vertrekt. We krijgen een koptelefoon met audiotour omgehangen en kunnen de tent in. Er worden de nodige geologische verschijnselen uitgelegd, evenals de nodige achtergrondinformatie bij meteorieten. De audiotour gaat er in een rap tempo doorheen en aangezien we niet zo thuis zijn in de geologie/geofysiologie is het een uitdaging om alle informatie te bevatten. Tijdens het luisteren naar de audiotour kunnen we diverse meteorieten bekijken, waarvan een aantal bestaat uit ‘simpel’ gesteente en stollingsmateriaal van andere planeten. Ook zitten er meteorieten tussen met diverse mineralen, zoals ijzer. Dit zijn stenen die, na (chemisch) bewerkt te zijn, glimmen of concentraties gesmolten ijzer laten zien. We eindigen bij een saai uitziende meteoriet, wat al gauw een meteoriet met koolstof blijkt te zijn. Dit is een van de bouwstenen van DNA, wat betekent dat er vanuit dit soort type meteorieten leven zou kunnen ontstaan onder de juiste omstandigheden. Daarna is de audiotour afgelopen en was het een leuk tourtje, maar het was ook niet geweldig. Maar dan komt de Amerikaanse geofysioloog die het museum beheerd naar ons toe en geeft wat extra uitleg. Hij vat de audiotour in 5 minuten helder samen en geeft nog veel meer informatie. Zo blijken er in de koolstofmeteoriet 5 mogelijke soorten bouwstenen van DNA voor te komen, waarvan er slechts 2 in het bestaande menselijke DNA voorkomen. In alle gevonden meteorieten ter wereld zijn zelfs 7 mogelijke bouwstenen gevonden. Los daarvan geeft hij nog veel informatie over geologische processen en hij doet dat met zoveel enthousiasme dat onze hele tourgroep blij en geënthousiasmeerd het museum uitloopt.

Dan gaan we wat eten, voordat we onze tassen ophalen en naar het busstation lopen. We konden niet veel bussen online boeken en we wilden toch zekerheid hebben dat we op tijd konden vertrekken. Over 1,5e dag vliegen we vanuit Calama naar Santiago en we hebben geen zin in gestress om op tijd op het vliegveld te komen. We boeken bij Pullman Bus, die nou niet de allerhoogste score voor service heeft (geen veiligheidsissues). We komen er toevallig achter dat we onze etickets in moeten wisselen voor fysieke kaartjes, maar we hebben geen flauw idee waar dat moet. Op Google Maps kunnen we ook niks vinden. Met behulp van een mailtje komen we erachter waar het is en we weten onze tickets te bemachtigen.

Op de tickets staat geen adres van vertrek, alleen ‘San Pedro de Atacama’. We gaan er vanuit dat het dan de centrale busterminal moet zijn. Daar aangekomen zien we achterin de terminal een kantoortje van Pullman Bus, alleen is die gesloten. Ook staan alle vertrekkende bussen op een bord geschreven, maar niet die van ons. Karyn vraagt bij een andere maatschappij of onze bus wel vertrekt en we krijgen gelukkig te horen dat we op de goede plek zijn. 45 min. te laat arriveert de bus en we rijden in 1,5 uur naar Calama.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.