Uyuni

’s Ochtends vroeg komen we aan in Uyuni, een stad aan de rand van de befaamde Boliviaanse zoutvlakten. Het is half 8 en we mogen nog niet inchecken. Het lijkt de eigenaar allemaal niet zoveel te kunnen schelen, maar we mogen wel gebruik maken van het ontbijt, wat verrassend prima is. Daarna verkennen we het kleine stadje en drinken we een cappuccino op een terrasje op het centrale pleintje. We vergelijken ook de verschillende tours naar de zoutvlakten. We hadden al een shortlist gemaakt van goede tour operators en kiezen uiteindelijk de #2 van het lijstje. Hun verhaal was goed en we kregen nog een mooie korting omdat we niet bij de Engelssprekende gids in de jeep zouden zitten.

We eten ’s middags bij een tentje met te duur en matig eten, zoals dat bijna overal in Uyuni het geval lijkt te zijn. De prijzen liggen 50% hoger dan we gewend zijn van Bolivia. Met wat online onderzoek eten we ’s avonds wel een goede pizza.

De volgende dag vertrekken we om half 11 van het kantoor van de tour operator. We gaan met meerdere jeeps op pad. We maken kennis met onze medepassagiers, 2 Australiërs van rond de 40 en 2 Fransozen van onze leeftijd, en rijden naar de zoutvlaktes. We stoppen eerst een ‘train cemetery’, waar oude stoomlocomotieven weg staan te roesten. Deze zijn in onbruik geraakt door de introductie van nieuwere treinen. Er staan vele honderden tonnen staal, die de kans geven om wat mooie foto’s te schieten. Gids Juan begaat gelijk al een blunder, omdat iemand van onze groep wat uitlegt en doorvraagt over de Chileens-Boliviaanse oorlog (Pacific War). Juans eerste felle reactie is ‘Als jij zo graag de gids wilt zijn, dan blijf je maar lekker hier!’. De groep schrikt er nogal van en iets later biedt Juan zijn excuses aan. Daarna volgt nog een verhaal over het geven van fooien, waar hij iets te lang en nadrukkelijk bij stil staat. De helft van de groep mag hem gelijk al niet.

We vertrekken weer en rijden naar een stadje voor een ‘souvenir-stop’. Er blijkt een festival aan de gang te zijn met veel verklede mensen, muziek en drank. Dat laatste wordt ook rijkelijk uitgedeeld aan de toeristen. Een oud vrouwtje loopt af en aan met flessen bier om iedereen bij te schenken. Uniek en leuk om mee te maken!

We rijden door naar onze lunch-stop en kunnen op de foto met een Dakar-monument, de bekende rally die tegenwoordig in Zuid-Amerika wordt gereden. Elk jaar komen ze ook langs Uyuni. Daarna gaan we eten, wat een verrassend goede maaltijd blijkt te zijn. Daarnaast hebben we een leuke klik met onze auto-genoten.

De volgende stop is de zoutvlakte. Hier krijgen we ruim een uur de tijd om diverse perspectief-foto’s te nemen. Gids Juan lijkt haast een professionele regisseur en dirigeert de groep in diverse poses. Daarna krijgen we nog een aparte fotoshoot, met meerdere komische foto’s als eindresultaat.

We bezoeken daarna een ‘cactuseiland’, waar gids Juan ons verlaat. Hij had al genoemd dat we de dag erop een andere gids zouden krijgen, maar na een stukje uitleg kondigt hij ineens aan dat hij ervandoor gaat en weg is hij. Niemand is er al te rouwig om. We verkennen daarna op eigen houtje het eiland, een grote rotsformatie midden op de zoutvlakte met veel cactussen van honderden jaren oud. Op de top van het eiland hebben we mooi uitzicht over de vlaktes om ons heen. Na het eiland rijden we door maar stoppen we voor wat foto’s van de zonsondergang, met weer diverse grappige poses.

We slapen in een hostel dat grotendeels uit zout is opgetrokken. De muren zijn van zout en de vloer bestaat uit los zout. Leuk! We gaan op tijd naar bed, omdat het morgen weer een lange dag is.

De dag erop vertrekken we rond 8 uur en het is goed koud middenin de woestijn. We rijden naar een lagune toe met veel flamingo’s. Een bizarre gewaarwording zo midden in de woestijn en tussen de bergen en vulkanan. In het dorre en zanderige gebied zijn af en toe grote plassen water, die vol zitten met de roze vogels. Ze komen dicht bij de kant, wat betekent dat we teveel foto’s maken en later 80% weer mogen verwijderen. We kennen ze alleen uit de dierentuin, dus we vinden het super gaaf om ze hier in het wild te zien, vooral omdat het op zo’n extreme en afgelegen locatie is. We bezoeken daarna nog wat lagunes in aparte kleuren (o.a. een met rood water door de algen). We bezoeken een stenen ‘boom’ die is geërodeerd door de wind en in de verte zien we nog een berg waar een meteoriet op is ingeslagen. Aan de zijkant van de berg zien we een grote cirkel. Dat moet een beste klap zijn geweest!

We slapen in een eenvoudig hostel, maar hebben wel een eigen kamer. Met ons clubje gaan we naar de lokale kroeg en bestellen een paar biertjes. We keren tussendoor terug naar het hostel voor een eenvoudige portie spaghetti en gaan weer terug naar de kroeg waar we nog een zeer gezellige avond hebben. Er komt nog iemand anders van de groep bij ons zitten, die een zweverig verhaal begint over een shaministisch ritueel wat hij heeft gedaan en hoe hij tot het inzicht is gekomen dat hij eigenlijk een soort depressie had. Cosmos, innerlijk bewustzijn, blablabla. De meesten van onze groep kijken elkaar al getergd of lachend aan. Omdat de groep zich morgen opslitst wegens verschillende eindbestemmingen grappen we al dat de zweverige man zich waarschijnlijk bij hun in de auto gaat begeven. De zeer degelijk ogende Australiër merkt droog, maar op een grappige manier, op dat hij bij een lekke band van de jeep de schedel van de zweverige man in zal slaan met een moersleutel indien nodig. Zo, waar komt dat vandaan? Later heeft hij nog meer van dat soort uitspattingen, waardoor de saaie man toch wat meer pit lijkt te hebben dan gedacht. We konden wel om én met hem lachen in ieder geval.

We hebben te horen gekregen dat we de dag erop om 5 uur klaar moeten zitten voor het ontbijt, waarbij we onze tassen al ingepakt moeten hebben. Het is een korte nacht en we worden niet al te lekker wakker in de kou. Dik ingepakt en met handschoenen aan vertrekken we. We zitten boven de 4.000m hoogte, wat zorgt voor de enorme kou. We zien onderweg brokken ijs en sneeuw liggen en bezoeken een stel geisers. Daarna rijden nog een stukje door naar warmwaterbronnen. We moeten ons omkleden in de (gevoelsmatige) vrieskou. Het water is tussen de 30-40 graden en we kunnen met zijn allen even opwarmen en tegelijkertijd genieten van het mooie uitzicht achter de bronnen. Daarna bezoeken we nog een lagune en vervolgens rijden we door naar de Chileense grens, waar wij als enigen de groep verlaten. De andere 4 gaan weer terug naar Uyuni. De gids regelt de paspoortcontrole en we stappen in een bus op weg naar San Pedro de Atacama.

Binnen de kortste keren rijden we op een goed onderhouden weg, met normale bewegwijzering en vangrails. We merken direct dat we in het veel rijkere Chili zijn, wat 4 keer zo welvarend is als Bolivia. Dat komt vooral door de grote hoeveelheid mineralen in de bodem, welke ze in dit gebied hebben afgepakt van de Bolivianen.

Terwijl we vooral uitkeken naar de zoutvlaktes van Uyuni, bleek het stuk daarna met de lagunes, flamingo’s en grote rotsformaties veel indrukwekkender. De tour was goed geregeld door Salty Desert Aventours en los van gids Juan was het helemaal top!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.